چکیده :

در دنياي امروز و عصر تكنولوژي با توجه به روند رو به رشد جمعيت جهان و افزايش سطح رفاه جوامع كه با ايجاد مصارف جديد انرژي توام بوده است، دغدغه تامين انرژي و تداوم استفاده از آن در مسير توسعه پايدار را ، به بحران و چالش هاي پيش روي بشر افزوده است .بر طبق مطالعات صورت گرفته ،نياز انرژي جهان با حفظ روند فعلي تا سال 2100 ميلادي تا دو برابر افزايش خواهد يافت . اين در حالي است كه دماي متوسط كره زمين كه در طول 140 سال گذشته حدودc 1 افزايش يافته است ،با ادامه اين روند تا پايان سال 2100 به ميزان c 5/8 افزايش خواهد يافت (1) . اين ميزان افزايش موجب تغييرات آب و هوايي برگشت ناپذير و خطرناكي مي گردد و در اين صورت حيات موجودات بر روي كره زمين با مخاطره روبرو خواهد شد .بديهي است اجتناب از اين پديده ناگوار جز با اقدامات اساسي در جهت بهينه سازي مصرف انرژي و افزايش سهم انرژي هاي تجديد ناپذير در تامين انرژي جهان ،جلوگيري از تخريب جنگل ها ، تغيير كاربري زمين و كاهش انتشار آلاينده هاي زيست محيطي امكان پذير نمي باشد .بر اين اساس اكثر نهاد ها و موسسات بين المللي ،معيار كاهش آلايندگي هاي زيست محيطي را ملاك ارزيابي برنامه هاي خود در توسعه پايدار قرار داده اند . در این راستا، مجمع عمومي سازمان ملل آغاز مذاكرات مربوط به ایحاد یک چهارچوب حقوقی در زمینه تغییر اب و هوا را در دسامبر سال 1990 میلادی اعلام كرد . در اين مقاله سعي شده است، با تجزیه و تحلیل تجربه های موفق کشورهای فوق در به ثبت رساندن پروژه های بین المللی و بررسی موارد ذیربط در کشور ،چالش ها و موانع موجود درراستاي طراحي و اجراي پروژه هاي مرتبط به اين مكانيسم در ايران و عدم بهره برداري مالی مناسب توسط ارگان هاي دولتي و خصوصي ،از اين فرصت بين المللي شناسايي و پس از تجزيه و تحليل چالش ها و موانع ، راهكارهاي عملياتي جهت رفع آن ها در قالب یک مدل مفهومی ارائه می گردد .

کلید واژگان :

مكانيسم توسعه پاك (CDM)،گواهي انتشار كاهش كربن (CERs)، پيمان كيوتو،گازهاي گلخانه اي ،محیط زیست ،



ارزش ریالی : 60000 ریال
دریافت مقاله
با پرداخت الکترونیک